حدود ساعت سه بامداد هشتم آبان ماه ۱۳۸۶ قیصر امین پور در بیمارستان دی تهران دار فانی را وداع گفت، بیمارستان دی شاهد وداع نویسندگان، شاعران و هنردوستان زیادی بود که آمده بودند تا با قیصر شاعر لحظه‌های ناب، شاعر حرف‌های ناتمام و شاعر همخانه با درد وداع کنند.
به گزارش دیدگاه برتر مدیریت : بیستم اردیبهشت ماه ۱۳۳۸ در روستای گتوند از توابع شهرستان دزفول فرزندی دیده به جهان گشود که نام او را قیصر گذاشتند؛ او بعدها در وصف نام خود گفت: «و قاف حرف آخر عشق است آنجا که نام کوچک من آغاز می‌شود».
قیصر امین پور تحصیلات متوسطه خود را در زادگاهش و سپس در دزفول گذراند؛ وی در سال ۱۳۵۷ در رشته دامپزشکی دانشگاه تهران قبول شد و سپس آن را رها کرد و در سال ۱۳۶۳ در رشته مورد علاقه‌اش زبان و ادبیات فارسی پا به دانشگاه تهران گذاشت و تا دریافت درجه دکترا در این رشته ادامه تحصیل داد.
قیصر در سال ۱۳۵۸ در شکل‌گیری حوزه هنری و اندیشه اسلامی با دیگر دوستان خود همچون سلمان هراتی، سید حسن حسینی، یوسفعلی میرشکاک و جمعی دیگر سهم بسزایی داشت که بعدها آن‌ها را بنیان‌گذاران جوان حوزه نامیدند.
قیصر امین‌پور یک سال پس از پیروزی انقلاب، در حالی که جوانی ۲۰ ساله بود با رفیق صمیمی‌اش ـ سیدحسن حسینی ـ واحد شعر حوزه هنری را سامان دادند و از ابتدای دهه ۶۰، جلسات شعر حوزه را راه انداختند. این در حالی بود که اولین مجموعه شعر او یعنی «در کوچه آفتاب» که دفتری از رباعی و دوبیتی بود، در سال ۶۳ منتشر شد. به دنبال آن «تنفس صبح» به چاپ رسید که تعدادی از غزل‌ها و حدود ۲۰ شعر نیمایی قیصر را در بر می‌گرفت. طوفان در پرانتز (نثر ادبی در سال ۱۳۶۵)، منظومه ظهر روز دهم (شعر نوجوان در همان سال)، مثل چشمه، مثل رود (شعر نوجوان در سال ۱۳۶۸)، بی‌بال پریدن (نثر ادبی در سال ۱۳۷۰)، مجموعه شعر آینه‌های ناگهان (در سال ۱۳۷۲)، به قول پرستو (شعر نوجوان در سال ۱۳۷۵)، گزینه اشعار (در سال ۱۳۷۸)، مجموعه شعر گل‌ها همه آفتابگردانند (در سال ۱۳۸۰) و دستور زبان عشق (در سال درگذشت شاعر یعنی ۱۳۸۶) از چاپ بیرون آمدند.
در میان آثار قیصر، «منظومه روز دهم» و «مثل چشمه، مثل رود» از شاخص‌ترین آثار حوزه نوجوان او و مجموعه شعر «آینه‌های ناگهان» از جریان‌سازترین کتاب‌های او به شمار می‌روند.
با این حال، تصنیف‌ها، ترانه‌ها و سروده‌های پراکنده او نیز که در مجلات و نشریات کودک و نوجوان مثل «سروش نوجوان» در زمان سردبیری خودش (سروش نوجوان در سال‌های ابتدایی دهه ۷۰ با سردبیری قیصر امین‌پور، فریدون عموزاده خلیلی و بیوک ملکی منتشر می‌شد.) انتشار می‌یافت یا در آلبوم‌های موسیقی کشور شنیده می‌شد، مالامال از احساسات و عواطف شاعرانه بودند.
به عنوان مثال، مجموعه‌ای از سروده‌های قیصر در آلبوم «نیلوفرانه» توانست علیرضا افتخاری را در سال ۱۳۷۵ به شهرت بسیار زیادی برساند. در حالی که شاید همگان ندانند تمام اشعار این آلبوم محبوب و پرفروش که پس از انتشار با محبوبیت فراوانی نزد مردم روبرو شد و «پرفروش‌ترین آلبوم تاریخ موسیقی ایران» لقب گرفت، از خیال بی‌مرز قیصر شعر ایران نشأت گرفته بود. شعرهای «نیلوفرانه» که افتخاری آن را بهترین آلبوم عمر خود می‌داند، همگی از مضامینی در حوزه انتظار برخوردارند و در وصف امام زمان (عج) گفته شده‌اند.
امین پور در طول جنگ تحمیلی بارها در جبهه‌های نبرد حق علیه باطل حضور یافت و در مناطق مختلف عملیاتی به شعرخوانی پرداخت، اشعار وی در زمینه دفاع مقدس جزو برترین آثار سروده شده است.
قیصر در تشویق و ترغیب شاعران جوان انقلاب نقش ارزنده‌ای داشت؛ وی علاوه بر تجربه تدریس در مقطع راهنمایی در سال‌های ۶۰ تا ۶۲ از سال ۶۷ به تدریس در رشته ادبیات در دانشگاه تهران و دانشگاه الزهرا مشغول شد.
امین پور درآخرین روزهای سال ۱۳۷۷ دچار سانحه تصادف و به‌شدت مجروح شد؛ شدت جراحات وارده به او به حدی بود که عمل‌های جراحی مختلفی بر روی او انجام شد و طی سال‌های بیماری دو کلیه‌اش را از دست داد و چندین سال تحت مداوای دیالیز قرار گرفت.
سرانجام حدود ساعت سه بامداد هشتم آبان ماه ۱۳۸۶ قیصر امین پور در بیمارستان دی تهران دار فانی را وداع گفت، بیمارستان دی شاهد وداع نویسندگان، شاعران و هنردوستان زیادی بود که آمده بودند تا با قیصر شاعر لحظه‌های ناب، شاعر حرف‌های ناتمام و شاعر همخانه با درد وداع کنند، پیکر این شاعر در زادگاهش گتوند در استان خوزستان و در کنار مقبره شهدای گمنام این شهرستان به خاک سپرده شده است.
قیصر، زبان درد و رنج مردم روزگار خود بود و می‌توان روانی و شیوایی کلام، کاربرد قواعد و صنایع ادبی و استفاده از تمامی ظرفیت‌های شعر فارسی برای سرودن را از مهم‌ترین ویژگی‌های شعر او دانست.
