به گزارش پایگاه خبری فرهنگ آفرینان به نقل از مهر، «اسکورت» دومین فیلم بلند سینمایی یوسف حاتمی‌کیا است که پس از «شب طلایی» ساخته شده و در چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد. حاتمی‌کیا که فیلمنامه این اثر را نیز خود نوشته، در نخستین تجربه‌اش داستانی خانوادگی و محدود را در فضای بسته یک خانه روایت کرده بود، اما این بار رویکرد متفاوتی را انتخاب کرده و به فضای باز جاده‌ها و شخصیت‌های محدودتری روی آورده است. محمدرضا منصوری تهیه‌کنندگی «اسکورت» را بر عهده دارد.
داستان «اسکورت» درباره یک سرباز پلیس است که برای تأمین داروی سرطان دوستش، ناچار می‌شود ماشین یک زن شوتی را اسکورت کند تا بار قاچاقی را به مقصد برساند. این انگیزه شخصی و اولیه به تدریج رنگ و بوی دیگری به خود می‌گیرد و به احساسی از وظیفه تبدیل می‌شود. این فیلم در بستر جاده‌های بوشهر و کوهستان‌های فارس روایت می‌شود و لهجه‌های محلی نیز در آن به کار رفته است.
حاتمی‌کیا در فیلم «اسکورت» تلاش کرده نگاهی جامعه‌شناختی و واقع‌گرایانه به پدیده شوتی‌ها داشته باشد؛ نگاهی که نه آنان را قهرمان جلوه می‌دهد و نه به سادگی محکومشان می‌کند. فیلم با پرداختن به زندگی روزمره و انتخاب‌های دشوار این افراد، نشان می‌دهد که شوتی‌ها با چه معضلات و تنگناهایی مواجه هستند؛ از ناامنی اقتصادی و بیکاری گرفته تا فشارهای اجتماعی، خطرات جانی و روانی و نگاه تحقیرآمیز جامعه به آنها.
انتخاب یک زن شوتی (با بازی هدی زین العابدین) به عنوان شخصیت اصلی داستان، این معضلات را بارزتر می‌کند و به‌ویژه بر رنج اقتصادی مردم نواحی مرزی و حاشیه‌ای تأکید می‌ورزد؛ جایی که گاه تنها راه امرار معاش، پذیرش شغلی است که هر لحظه ممکن است به قیمت جان تمام شود. امیر جدیدی، هدی زین‌العابدین، افشین هاشمی، رضا کیانیان، مهدی زمین‌پرداز و هادی شیخ‌الاسلامی ترکیب بازیگران اصلی فیلم را تشکیل می‌دهند.
از دیگر عوامل می‌توان به میلاد نوری مدیر فیلمبرداری، میثم مولایی تدوین، امید گل‌زاده چهره‌پرداز، سروش انتظامی موسیقی، سعید زند صدابردار، علیرضا علویان صداگذار، فرهاد احمدی طراح صحنه، لیلا مظفرزاده طراح لباس، آرش آقابیک جلوه‌های میدانی و امین انتشاری جلوه‌های بصری اشاره کرد.
یکی از ویژگی‌های مهم «اسکورت» صدای آن است که به شیوه سه‌بعدی اتموس برای نخستین بار در سینمای ایران تجربه می‌شود. این فناوری که توسط شرکت دالبی توسعه یافته، به جای محدود کردن صدا به کانال‌های مشخص راست و چپ و مرکز، امکان مکان‌یابی دقیق و حرکت دادن صداها در یک فضای سه‌بعدی بالای سر و اطراف تماشاگر را فراهم می‌کند. با این حال، نکته مهم و تا حدودی تناقض‌آمیز این است که به دلیل فراهم نبودن زیرساخت‌های پخش صدای اتموس در سالن‌های سینمای ایران، این فیلم نیز در نهایت مانند دیگر فیلم‌ها با همان صدای معمولی و بدون بهره‌گیری کامل از قابلیت‌های سه‌بعدی اتموس در سینماها شنیده می‌شود.
«اسکورت» اثری در ژانر جاده‌ای-اکشن است که با ریتمی مناسب قصه خود را تا پایان پیش می‌برد. فیلم تلاش کرده بدون سوگیری، تصویری از زندگی این قشر ارائه دهد و در کنار آن، داستانی انسانی درباره انتخاب، وظیفه و همدلی روایت کند.
