به گزارش پایگاه خبری فرهنگ آفرینان به نقل از مهر، تیم ملی کبدی بانوان ایران در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا با ترکیبی جوان‌تر نسبت به دوره‌های قبلی به رقابت پرداخت و با کسب مدال نقره یک پله نسبت به دوره قبل صعود کرد. رسیدن به فینال و پیروزی بر چین‌تایپه پس از هشت سال از مهم‌ترین دستاوردهای این تیم در رقابت‌های ناگویا به شمار می‌رود، نتایجی که می‌تواند نشانه‌ای از تغییر نسل و ظهور استعدادهای جدید در کبدی بانوان ایران باشد. زهرا آسترکی و آتنا مددی، دو ملی‌پوش کبدی ایران، در گفت‌وگو با خبرگزاری مهر از حضورشان در بیستمین دوره بازی‌های آسیایی و کسب مدال نقره در این رویداد مهم سخن گفتند و همچنین به دغدغه‌هایی که برای آینده دارند اشاره کردند.
* میزبانی مسابقات را چطور دیدید؟
زهرا آسترکی: به نظر من میزبانی به خوبی انجام نشد. چینی‌ها در زمینه میزبانی بسیار قوی هستند و به نظرم یکی از نقاط قوتشان همین است، اما در اینجا احساس کردم که مدیریت بحران ضعیف بود. مثلاً اگر یک نفر اضافه می‌شد یا مشکلی پیش می‌آمد، نمی‌دانستند باید چه کار کنند. یک مورد را به یاد دارم که آب معدنی نبود. من به چند نفر از داوطلبان گفتم که چنین مشکلی وجود دارد و واکنش‌شان تقریباً از روی تعجب بود و برای چنین شرایطی برنامه مشخصی نداشتند. در نهایت خودم مجبور شدم بروم و برای بچه‌ها آب تهیه کنم.
آتنا مددی: نکته دیگری که وجود داشت این بود که در ژاپن برنامه‌ریزی برای رفت‌وآمد بسیار عجیب بود. مثلاً ممکن بود ورزشکار فقط برای افتتاحیه مسابقات برود و بعد برگردد و عملاً برنامه خاص دیگری برایش در نظر گرفته نشده باشد. حتی یک بار ما خیلی زود از مراسم خارج شدیم و بعد این موضوع به سرعت منتشر شد که چرا ایرانی‌ها زود رفتند، در حالی که مسئله این نبود و ما برنامه دیگری داشتیم و شرایط رفت‌وآمد نیز مناسب نبود.
* مشکل رفت‌وآمد به محل مسابقات هم داشتید؟
زهرا آسترکی: یک بار حدود یک ساعت و نیم منتظر ماندیم تا ماشین کاروان ایران بیاید. وقتی ورزشکار با چنین مشکلی مواجه می‌شود، انتظار می‌رود حمایت و هماهنگی بیشتری وجود داشته باشد. بالاخره ورزشکار باید به‌موقع به سالن مسابقات برسد و نمی‌توان ریسک دیر رسیدن به مسابقه را پذیرفت.
* با توجه به اینکه ورزش بانوان در گذشته کمتر دیده می‌شد، چه چیزی باعث شد شما ورزش حرفه‌ای، آن هم رشته‌ای مثل کبدی را انتخاب کنید؟
زهرا آسترکی: به نظر من علاقه و انگیزه شخصی بسیار مهم است. وقتی یک دختر وارد ورزش می‌شود، به‌ویژه در رشته‌ای مثل کبدی که شاید آن‌طور که باید دیده نشده، باید انگیزه زیادی داشته باشد تا بتواند ادامه دهد. من همیشه معتقدم که کبدی رشته مظلومی است و ورزشکاران این رشته با وجود تلاش‌های زیادی که می‌کنند، آن‌طور که شایسته است دیده نمی‌شوند. اما همین که یک نفر با علاقه وارد این رشته می‌شود و ادامه می‌دهد، نشان‌دهنده این است که انگیزه و عشق به ورزش می‌تواند بسیاری از موانع را پشت سر بگذارد.
* حالا که با مدال برگشتید، چه حسی دارید؟
زهرا آسترکی: بسیار خوشحالم. واقعاً مدال گرفتن حس فوق‌العاده‌ای دارد و امیدوارم این مدال‌ها ادامه داشته باشد. ان‌شاءالله ورزش بانوان و به‌خصوص رشته کبدی بیشتر دیده شود و حمایت بیشتری از ورزشکاران این رشته صورت گیرد.
آتنا مددی: حس خوبی دارم و واقعاً از کسب این مدال خوشحالم. امیدوارم این موفقیت ادامه‌دار باشد و ورزش بانوان به‌خصوص کبدی بیشتر دیده شود.
* اردوهای تیم ملی کجا برگزار شد؟
آتنا مددی: اردوها در استان‌های مختلف برگزار شد. دو بار در شهریار بودیم، یک دوره هم در مجموعه بعثت و یک دوره در آکادمی برگزار شد.
* این جابه‌جایی و تنوع محل برگزاری اردوها به شما کمک می‌کرد یا بیشتر اذیت‌کننده بود؟
زهرا آسترکی: راستش بیشتر اذیت می‌شدیم چون بسیاری از این محل‌ها تجهیزات لازم را نداشتند و گاهی مجبور بودیم وسایل مورد نیازمان را خودمان جابه‌جا کنیم. از طرفی تغییر مداوم محل و آب‌وهوا هم شرایط را سخت می‌کرد. وقتی قرار است برای یک مسابقه مهم آماده شوید، بهتر است شرایط اردو ثابت باشد تا بدن ورزشکار بتواند خودش را با شرایط وفق بدهد.
* با وجود این سختی‌ها هیچ‌وقت به این فکر نکردید که این شرایط ارزشش را ندارد و سلامت و جانتان مهم‌تر است؟
زهرا آسترکی: واقعاً نه. فکر می‌کنم ما که کبدی کار می‌کنیم هیچ‌وقت به این شکل به قضیه نگاه نمی‌کنیم. شاید چون از ابتدا با سختی‌های زیادی روبه‌رو بوده‌ایم، دیگر برایمان تبدیل به بخشی از مسیر شده است. شما رشته‌ای پیدا نمی‌کنید که این‌قدر آسیب‌دیدگی داشته باشد و ورزشکار بابت مسابقه، اردو و خیلی مسائل دیگر سختی بکشد اما باز هم ادامه بدهد، آن هم در شرایطی که درآمد چندانی هم ندارد.
آتنا مددی: فکر می‌کنم ما کبدی‌کارها از اول به سختی‌های این رشته عادت کرده‌ایم و شاید دیگر به این فکر نمی‌کنیم که بخواهیم به خاطرش کنار بکشیم.
* یعنی حتی از نظر مالی هم شرایط سخت است؟
زهرا آسترکی: خیلی سخت است. ما حتی در لیگ هم گاهی رایگان بازی می‌کنیم. در حالی که وقتی می‌بینیم یک ورزشکار فوتبال درباره قرارداد چند میلیاردی‌اش صحبت می‌کند، برای ما قابل مقایسه نیست. خود من بارها تلاش کردم برای تیم‌ها اسپانسر پیدا کنم، در حالی که اصلاً وظیفه ورزشکار نیست که دنبال اسپانسر بگردد. اما این کار را می‌کنیم چون دوست داریم تیم‌مان با بهترین شرایط بسته شود. گاهی چیزهایی که برای بقیه کاملاً عادی است برای ما تبدیل به آرزو می‌شود؛ اینکه لباس خوب داشته باشیم، در یک محل مناسب اردو بزنیم یا دغدغه غذا و امکانات اولیه را نداشته باشیم.
* با این همه سختی، چه چیزی باعث شد ادامه بدهید؟
زهرا آسترکی: شاید اگر شرایط متفاوت بود و آدم‌های دیگری در مسیر بودند، الان سومین مدال گردنم بود. اما این مدال برای من خیلی شیرین است چون برایش خیلی زحمت کشیدم و واقعاً احساس می‌کنم حقم بود به آن برسم.
آتنا مددی: تمریناتمان واقعاً سخت است. حتی کشتی که قبل از شروع مسابقه برای گرم کردن و آماده شدن انجام می‌دهیم تقریباً بخشی از روتین همیشگی ماست. در تمرینات تیم‌های استانی، به‌خصوص در تهران، خیلی کشتی کار می‌کنیم و این بخش از تمرینات فشار زیادی دارد.
* یک ورزشکار کبدی تا چه سنی می‌تواند به شکل حرفه‌ای ادامه بدهد؟
زهرا آسترکی: معمولاً دوره حرفه‌ای ورزشکاران کبدی تا اوایل یا اواسط دهه ۳۰ ادامه دارد، اما استثنا هم وجود دارد. مثلاً کاپیتان تیم ملی مردان که یکی از پرافتخارترین و محبوب‌ترین بازیکنان کبدی دنیاست، هنوز در حدود ۳۶ سالگی بازی می‌کند. بنابراین نمی‌شود برای همه یک سن مشخص تعیین کرد و خیلی به شرایط بدنی و سابقه ورزشکار بستگی دارد.
* با توجه به نتایجی که در بازی‌های آسیایی و مسابقات جهانی گرفتید، رقیب اصلی ایران همچنان هند است یا کشورهای دیگری هم در حال پیشرفت هستند؟
زهرا آسترکی: هند همچنان یکی از اصلی‌ترین رقبای ماست، اما کشورهای دیگری هم به‌سرعت در حال پیشرفت هستند. ما در جاکارتا باختیم، در هانگژو هم شکست خوردیم و در مسابقات جهانی هم نتیجه دلخواهمان را نگرفتیم. در خارج از آسیا هم کشورهایی مثل کانادا، آمریکا و استرالیا روی کبدی تمرکز کرده‌اند و دارند برای این رشته کار می‌کنند. البته سطح آنها با هند قابل مقایسه نیست، ولی روند پیشرفتشان قابل توجه است.
* آیا برای شما فرصتی وجود دارد که به‌عنوان بازیکن یا مربی در کشورهای دیگر فعالیت کنید؟
زهرا آسترکی: باید وجود داشته باشد، اما فعلاً خیلی جدی نیست. به‌عنوان مربی یا بازیکن می‌توانیم از تجربه و رزومه‌ای که داریم استفاده کنیم و در کشورهای دیگر فعالیت داشته باشیم، اما چنین فرصت‌هایی هنوز به شکل جدی برای ما فراهم نشده است. به نظرم فدراسیون آسیا و فدراسیون جهانی می‌توانند در این زمینه نقش مهمی داشته باشند و شرایطی ایجاد کنند که مربیان و بازیکنان ایرانی بتوانند در کشورهای دیگر فعالیت کنند.
آتنا مددی: این فرصت‌ها باید وجود داشته باشد، اما هنوز به شکل جدی فراهم نشده است. امیدوارم فدراسیون‌های آسیایی و جهانی بتوانند زمینه فعالیت بازیکنان و مربیان ایرانی در کشورهای دیگر را فراهم کنند.
* با توجه به حضور ایرانی‌ها در سطوح مدیریتی فدراسیون جهانی، فکر می‌کنید این فرصت بیشتر وجود دارد؟
زهرا آسترکی: قطعاً. الان آقای اورسجی رئیس کنفدراسیون آسیا هستند و این جایگاه خیلی مهمی است. به نظرم این فرصت وجود دارد که از چنین جایگاه‌هایی برای ایجاد ارتباط و فراهم کردن فرصت‌های بیشتر برای ورزشکاران و مربیان ایرانی استفاده شود.
* در بعضی رشته‌ها مثل هاکی روی یخ، خود ورزشکاران و مربیان برای ایجاد باشگاه و توسعه رشته اقدام کرده‌اند. در کبدی هم می‌توان چنین کاری انجام داد؟
زهرا آسترکی: چرا که نه. اتفاقاً کبدی از نظر سخت‌افزاری رشته پیچیده‌ای نیست و برای شروع امکانات خاصی نیاز ندارد. یک سالن مناسب و فضای کافی می‌تواند برای شروع کار کافی باشد. ما هم قبلاً چند باشگاه داشتیم. حتی یک بار در سال ۹۷ با هزینه اسپانسر حدود ۴۰ میلیون تومان برای تجهیز یک سالن هزینه کردیم تا بتوانیم فضای مناسبی برای تمرین داشته باشیم و کمتر درگیر مشکلات سالن‌های دیگر باشیم.
آتنا مددی: در حال حاضر هم بچه‌ها در ورامین باشگاه خودشان را دارند و فعالیت می‌کنند.
* برای راه‌اندازی باشگاه کبدی چه امکاناتی لازم است؟
زهرا آسترکی: واقعاً امکانات پیچیده‌ای نمی‌خواهد. مهم‌ترین چیز یک سالن مناسب است؛ ترجیحاً سالنی که سقف بلند و فضای کافی داشته باشد. از نظر تجهیزات، کبدی نسبت به خیلی از رشته‌ها امکانات خاصی نیاز ندارد.
* لیگ کبدی بانوان در حال حاضر چگونه برگزار می‌شود؟
زهرا آسترکی: معمولاً چند تیم در یک بازه کوتاه جمع می‌شوند و بازی‌ها را در چند روز برگزار می‌کنند. مثلاً اگر هشت تیم داشته باشیم، همه در همان چند روز با هم مسابقه می‌دهند و بعد زمان دور برگشت اعلام می‌شود. البته قبلاً شرایط بهتر بود. مثلاً در سال‌های ۹۷ و ۹۸ مسابقات در چهار مرحله برگزار می‌شد. شکل ایده‌آل این است که لیگ به‌صورت منظم و هفتگی برگزار شود، اما کمبود اسپانسر و مشکلات مالی، به‌ویژه در شهرهای دیگر، اجازه نمی‌دهد لیگ به این شکل برگزار شود.
* خودتان چطور وارد کبدی شدید؟ قبل از آن ورزش دیگری انجام می‌دادید؟
زهرا آسترکی: من قبل از کبدی، وقتی خیلی کوچک‌تر بودم، حدود ۶ سال ژیمناستیک کار می‌کردم. بعد از آن مدتی ورزش حرفه‌ای نداشتم تا اینکه در دوران مدرسه با کبدی آشنا شدم.
آتنا مددی: من هم از طریق مربی خودم و استعدادیابی در مدارس با کبدی آشنا شدم.
* یعنی کبدی را از طریق مدرسه شروع کردید؟
زهرا مددی: در واقع از طریق استعدادیابی مدارس با کبدی آشنا شدم. مربی‌ها با همکاری آموزش‌وپرورش و تربیت‌بدنی به مدارس می‌آمدند و بچه‌هایی را که فکر می‌کردند استعداد دارند شناسایی می‌کردند. مثلاً قد، قدرت بدنی، سرعت و آمادگی جسمانی را بررسی می‌کردند و از بچه‌ها تست می‌گرفتند. اگر احساس می‌کردند کسی استعداد کبدی دارد، به او معرفی‌نامه می‌دادند تا بتواند وارد این رشته شود. این‌طور بود که من هم به‌نوعی به‌صورت اتفاقی وارد کبدی شدم و بعد کم‌کم علاقه‌مند شدم و مسیر حرفه‌ای‌ام را ادامه دادم.
* قبل از اینکه وارد کبدی شوید، چه رشته‌هایی را تجربه کرده بودید؟
زهرا آسترکی: من از بچگی تقریباً در بیشتر رشته‌ها استعداد داشتم و خیلی از ورزش‌ها را بلد بودم. کاراته را به‌صورت حرفه‌ای و در سبک کیوکوشین کار می‌کردم و حتی برای مسابقات انتخاب شدم، اما هزینه‌های مسابقات و اردوها خیلی بالا بود و باید همه هزینه‌ها را خودمان پرداخت می‌کردیم. به همین دلیل حتی وقتی انتخاب شدم، به خانواده نگفتم که باید بروم. هندبال هم کار کردم و دروازه‌بان بودم و حتی به اردو دعوت شدم، اما در ادامه اتفاقاتی افتاد و دیگر ادامه ندادم. بعد از آن مدتی تکواندو کار کردم و در همان زمان بود که با کبدی آشنا شدم.
* چطور وارد کبدی شدید؟
زهرا آسترکی: مربی تکواندو من خانم دانش برای استعدادیابی کبدی به باشگاه آمده بود. خانم دانش اجازه داد بچه‌هایی که علاقه دارند کبدی را هم امتحان کنند. من هم چون از قبل ورزش‌های مختلفی انجام داده بودم، بازی را بلد بودم.
