در مرکزِ این کادرِ پر از نور و صفوت، پسربچه‌ای با چهره‌ای معصوم و خنده‌ای شیفته رو به دوربین ایستاده است. نگاهِ درخشان و خنده‌ی رهای او که دندان‌های شیرینِ کودکانه‌اش را نمایان می‌سازد، سرشار از حسِ فتح و دستیابی است. او پیراهنِ سفیدِ تازه و نوپدیدِ خود را با دو دستِ کوچک اما استوار بالا گرفته است؛ حرکتی افتخارآمیز که نه تنها نشان از قدردانی دارد، بلکه گواهی است بر لحظه‌ی شیرینِ به حقیقت پیوستنِ یکی از بزرگ‌ترین و زلال‌ترین آرزوهای خاطرش.
این لباسِ آراسته به رنگِ سفید، با خطوطِ سرخ بر شانه‌ها و نقشِ ماندگارِ پرچمِ سه رنگ، برای او بسیار فراتر از یک پوششِ ساده‌ی ورزشی است. این جامه، زرهِ خیالیِ قهرمانی است؛ پوششی که او را به میدان‌های بزرگ، دویدن‌های بی‌پروا و احساسِ تعلق به غرورِ یک ملت پیوند می‌زند. او با گرفتنِ این پیراهن ازدست پد آرزوها”مهدی صدیقیان”، خود را در قامتِ ستاره‌ای می‌بیند که از همین امروز آماده است تا در خاکی‌ترین زمین‌های بازی، حماسه‌های بزرگِ زندگی‌اش را رقم بزند و پا به پای رویاهایش بدود.
ظرافتِ خیره‌کننده‌ای که در چوب‌لباسیِ ظریف و پاپیونِ نارنجی‌رنگِ نشسته بر بالای پیراهن به چشم می‌خورد، جان‌مایه‌ی اصلیِ فرهنگِ این مهربانی است. هدیه‌دادن در این مکتب، هرگز رفتاری شتاب‌زده یا از سرِ رفعِ تکلیف نبوده است؛ بلکه این آرزو با نهایتِ وسواس، احترام و آراستگی آماده شده تا به دست‌های او برسد. این جزییاتِ کوچک اما پرمعنا به این پسربچه‌ی عزیز نشان می‌دهد که خواسته و ارزشِ وجودیِ او چقدر نزدِ بزرگ‌ترها محترم بوده و شایسته‌ی والاترین شکلِ تکریم است.
احساسِ دیده شدن و ارزشمندی، مهم‌ترین موهبتی است که در چشمانِ برافروخته‌ی او موج می‌زند. وقتی کودکی در گوشه‌ای از این خاک درمی‌یابد که آرزوی کوچکش درباره‌ی داشتنِ یک لباسِ ورزشی شنیده شده و با چنین کیفیتی به واقعیت بدل گشته، بذرِ عمیقی از خودباوری در جانش جوانه می‌زند. او در این لحظه درمی‌یابد که خواسته‌هایش بی‌اهمیت نیستند و دنیای پیرامونش می‌تواند مهربان، پاسخ‌گو و امن باشد؛ حسِ غروری سالم که تا سال‌ها تکیه‌گاهِ شخصیتِ او خواهد بود.
دیوارهای آجری و سادگیِ کوچه در پس‌زمینه، با درخششِ این پیراهنِ نو و شورِ کودکانه، رنگ و بویی تازه از حیات به خود گرفته‌اند. این قاب نشان می‌دهد که امیدهای بزرگ همیشه از همین محله‌های ساده و بی‌ادعا آغاز می‌شوند. فردا که او این پیراهن را بر تن کند و در میانه‌ی کوچه‌ها و زمین‌های خاکی به دنبالِ توپ بدود، نه تنها خودش، بلکه تمامِ فضای محله از جریانِ شادی و انرژیِ او جان خواهد گرفت؛ چرا که حضورِ کودکی پرامید، فضای تمامِ کوچه را روشن می‌سازد.
“مهدی صدیقیان”روایتگر آرزوهای رنگی می گوید:
این عکس، روایتی جاودانه از معجزه‌ی شنیدنِ رویاهای کودکان است؛ ثبتی ماندگار در دفترِ جریانِ «آرزوهای رنگی» که هدفِ والایش را در همین خنده‌های صادقانه بازمی‌یابد. خاطره‌ی این روز و لمسِ این پیراهنِ نو، تا همیشه در ذهنِ این پسربچه جاری خواهد ماند تا به او یادآوری کند که برای اوج گرفتن و رسیدن به آرزوها، کافی است باور داشته باشد. قابی پر از روشنی که اثبات می‌کند بزرگ‌ترین افتخار، نشاندنِ بذرِ امید و غرور در جانِ پاکِ فرزندانِ این دیار است.
