به گزارش پایگاه خبری فرهنگ آفرینان به نقل از انگجت، پژوهشگران در سال ۲۰۲۴ با بهره‌گیری از تلسکوپ رادیویی زمینی میرکت (MeerKAT)، موفق به شناسایی دورترین انفجار سریع رادیویی ثبت‌شده تا آن زمان شدند. این انفجارهای سریع رادیویی (FRB) پالس‌هایی از امواج رادیویی هستند که از عمق فضا ارسال می‌شوند و تنها برای کسری از ثانیه ادامه دارند، اما در همین مدت کوتاه می‌توانند انرژی بسیار زیادی را آزاد کنند. نخستین نمونه از این پدیده‌ها در سال ۲۰۰۷ کشف شد، اما منشأ آن‌ها هنوز یکی از سوالات اصلی در اخترشناسی باقی مانده است. اکنون پژوهشگران با استفاده از تلسکوپ فضایی جیمز وب، کهکشان میزبان این انفجار را شناسایی کرده‌اند؛ یافته‌ای که می‌تواند به درک بهتر منشأ این رویدادهای پرانرژی کمک کند.
ابزارهای فروسرخ جیمز وب، کهکشان میزبان را در موقعیتی شناسایی کردند که با مسیر رسیدن انفجار رادیویی همخوانی داشت. بر اساس اندازه‌گیری انتقال به سرخ نور، این انفجار حدود سه میلیارد سال پس از مهبانگ رخ داده است؛ زمانی که جهان هنوز بسیار جوان بود و نرخ تشکیل ستاره در کهکشان‌ها به اوج خود نزدیک می‌شد. همچنین، کهکشان میزبان این انفجار به‌مراتب کوچک‌تر از برآوردهای قبلی بوده است. انفجارهای سریع رادیویی پیشین در کهکشان‌هایی مشاهده شده بودند که میلیاردها سال پس از این دوره شکل گرفته و از نظر جرم و اندازه بزرگ‌تر بودند.
در مورد منشأ انفجارهای سریع رادیویی، دو فرضیه اصلی وجود دارد. فرضیه نخست بیان می‌کند که این رویدادها ممکن است ناشی از ادغام دو ستاره نوترونی باشند. ستاره‌های نوترونی بقایای فشرده ستارگان پرجرم هستند و در برخی سامانه‌های دوتایی، میلیاردها سال طول می‌کشد تا به یکدیگر نزدیک شده و ادغام شوند. بنابراین، این سازوکار می‌تواند با سن و ویژگی‌های کهکشان میزبان ارتباط داشته باشد. فرضیه دوم، انفجار ستارگان پرجرم در قالب ابرنواختر و شکل‌گیری مگنتارها را به‌عنوان منشأ احتمالی این پدیده مطرح می‌کند. مگنتارها نوعی ستاره نوترونی هستند که میدان مغناطیسی فوق‌العاده قدرتمندی دارند و از نامزدهای اصلی تولید انفجارهای سریع رادیویی به شمار می‌روند.
مانیشا کلب، نویسنده ارشد پژوهش از دانشگاه سیدنی، اظهار می‌دارد که یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد احتمال اینکه انفجار مورد بررسی در نتیجه ادغام دو ستاره نوترونی ایجاد شده باشد، بسیار کم است. به‌طور کلی، نتایج این پژوهش از احتمال اینکه انفجار مورد بررسی منشأ ابرنواختری داشته و مگنتاری در پی آن شکل گرفته باشد، حمایت می‌کند. این یافته می‌تواند شواهد بیشتری درباره نقش برخی رویدادهای انفجاری ستاره‌ای در ایجاد انفجارهای سریع رادیویی فراهم آورد.
