طراحی و گرافیک: مژده رجبی فقیهی
نویسنده : غزل کعبه زاده
حکایت زن در آیینه زنگار بسته جوامع بشری دیربازی است که رونق بخش محافلی از این قبیل است و از حق هم نگذریم عده ای به ظاهر منورالفکر از تنور داغ این جریانات به نان و نوایی رسیده اند و چه جفاها که بر پیکره ی این تفکر وارد نکرده اند…
از اولین زمزمه های فریاد های تظلم خواهی زنان تا امروز بیش از دو صده نمی گذرد، حال آنکه این واژه همچنان در کالبد جوامع به ظاهر پیشرفته امروزی محجور مانده است. و پرسشی که جا دارد موکدا به آن پرداخته شود؛
ما در کجای این مسیر ناهموار ایستاده ایم…؟!
دادخواهی همیشگی زنان در پرتو حرکت های اجتماعی آنان، درد های در گلو مانده ای را به رخ میکشد، دلبسته به کور سوی نوری که جانی تازه بخشد به پیش نگاشته های مطرود شده اذهان عمومی که در تعارض اند با واژه ای به بلندای روح یک زن…شعرواره ای به عمق اندوه و قدمت آلام بشری…
واژه ای که بی اختیار زمام افکار را به پرواز درمی آورد به صلابت نام هایی که این نهال کم جان را تیمار کرده اند. بانو سیمین بهبهانی و پروین اعتصامی که به حق راهور این کشتی شکسته بوده اند و چه رنج هایی در راه صیانت از آن بر جان کشیده اند.
آغاز جنبش هایی از این دست در ایران، به سالهای انقلاب مشروطه و دوران پهلوی اول باز میگردد. زنان روشنفکر اهل قلم ایران با تاسیس انجمن های بانوان و نشر نشریات، نخستین گام های خود را به سوی آزادی جامعه ی زنان برداشته اند، که البته تاثیر اشعار منتقدانه ی شعرایی چون پروین اعتصامی در میان شاعران نام آشنای این دوران را نمی توان نادیده انگاشت. اما رسوخ باور ها و رسوم خود ساخته ی فاقد ارزش و تقابل آن با تفکر انتقادی و اصلاح طلبانه، همواره عامل بروز نامهربانی در هنگامه ی این تغییرات در میان سردمداران تداوم انزوای زن بوده و هست.
ترسِ از رونق افتادن مفهوم “جنسِ دوم”، و از میان برداشته شدن مرزبندی های نامرئی که ذات وجود انسان را از کرامت وی و شکوفایی روحش باز می دارد. مفاهیم منزجرکننده ای که تا به امروز نیز در بطن نگرش های نه تنها فرهنگ ایرانی بلکه جامعه جهانی جا خوش کرده است، البته با رنگ و لعابی نو…!
اگر از بدیهیاتی چون حفظ ناموس و غیرتمندی یک جانبه و مرد سالاری که مفاهیم آشناتری هستند بگذریم با معضلی جدید و خطرناک در زیر پوسته ی تفکرات مدرن مواجه می شویم.
جریان سازی هوشمندانه ای که به آرامی در ضمیر ناخودآگاه اذهان عمومی در حال ریشه دواندن است که با ظرافتی قابل توجه راهبرد “تحقیر جنسی” را به نمایش می گذارد.
از بارزترین مثال های این راهبرد می توان به مفاهیمی که در شبکه های مجازی شاهد آن هستیم اشاره کرد. پست هایی که از خنگ بودن زنان سرزمینمان روایت میکند و تمام دغدغه ها و هم و غم آنان را مصادیق ظاهری چون آرایش، لباس، کاهش وزن، خرید و …با هدف منفعل کردن پتانسیل های حقیقی آنان، معطوف می دارد که متاسفانه این امر در جامعه زنان نیز بعضا با اقبال مواجه می شود. اما مطلب مهم و مغفول مانده در این میان، جریان نظام لیبرالیستی یا همان سرمایه داری است که برنامه ریز این جریان بوده و از قبل آن سود های کلان به جیب میزند.
اما چاره کار چیست…؟!
صد البته که پراکندگی تفکرات و چارچوب های فرهنگی، صدور نسخه ای واحد در این امر را ناممکن می سازد اما، با توجه به فراگیر شدن دهکده ی جهانی و نزدیک تر شدن انسان ها در سرتاسر جهان به یکدیگر و از میان رفتن نسبی مرزبندی های نامرئی، شنیده شدن نداهای حق طلبی و انتشار آن سهل الوصول تر گشته است. خوشبختانه امروزه اتحاد پتانسیل های خفته در دل نهاد های مردمی، به وضوح ثابت کرده است همانطور که اعتراضات اجتماعی نسبت به تبعیض های قومیتی، نژادی و …از یکی از ایالت های آمریکا در عرض چند هفته به سرتاسر قاره پهناور آمریکا، اروپا و حتی آسیا کشیده می شود، می توان امیدوار بود این جرقه ها بستر های لازم برای از هم پاشیدگی این سازماندهی مسموم را محیا کند. البته به شرطی که هر شخص به تنهایی تحت عنوان یک پرچم دار، در حداقل فعالیت ممکن خود، از دامن زدن و همراه شدن با این قبیل جریانات دست برداشته و اندکی به مطالعه حقوق ابتدایی و ذاتی خویش بپردازد… قبل از اینکه بیش از پیش کار از کار بگذرد…!
