آزاده امیری – پایگاه خبری دیدگاه برتر مدیریت
آن گاه که دلت می گیرد و لقمه های تلخ گیر کرده در گلوی احساست را نمی توانی حتی با قورت دادن اقیانوس آرام ؛ فرو بری تا نفست بالا بیاید وبتوانی زندگی را از سربگیری ، هنری رخ می نمایاند به نام موسیقی تا برآرد اندوه دلت وتو ،آرام و رها برهی از ورطه ی گرفته ی دلت.
دادن این حس کسی را می طلبد که دستی در هنر داشته باشد و آموخته باشد هنر نواختن را و تو بتوانی شعله های روح انگیز آتش عشق را با او به تماشا بنشینی و ببرد تو را به روزهای خوشی که دلت پروانه می شد در گردِ حریم یار.
در حوالی کوچه ی هنر کسی را می شناسیم به نام مسعود صادقی متولد ۱۳۶۳ صادره از سیرجان.
از سال ۱۳۸۰ نوازندگی را از هنرمندان شهرش آموخت و دلش بیش از آنی که آموخته بود را می طلبید، چمدان سفر را بست و راهی تهران شد تا دوره نوازندگی را آنجا بیاموزد و بعد از اندک زمانی هنرش را در زمینه ساخت سنتور ،تمبک ،تار و سه تار آغاز کرد وهم اکنون دست سازه هایش در محافل عشق، دلنوازی می کند.
در سال ۱۳۸۹ صنعتگرِ صنایع دستی استان کرمان معرفی شد و تا به اکنون عاشقانه هنرش را تقدیم روح هنردوستان می کند.
