به گزارش پایگاه خبری فرهنگ آفرینان به نقل از ساینس دیلی، یبوست یکی از مشکلات شایع گوارشی است که افراد در سنین و اقشار مختلف را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این عارضه علاوه بر ایجاد نفخ و دشواری در دفع، می‌تواند با افزایش استرس، کاهش بهره‌وری و افت کیفیت زندگی، در فعالیت‌های روزمره اختلال ایجاد کند. در صورتی که یبوست به حالت مزمن درآید، ممکن است به عوارضی همچون بواسیر (هموروئید)، فشار بر سیستم قلبی-عروقی و افزایش خطر مشکلات روده بزرگ (کولورکتال) منجر شود. با وجود شیوع بالای این مشکل، یبوست اغلب نادیده گرفته می‌شود یا تا زمانی که مدیریت علائم دشوار نشود، درمان نمی‌گردد. بنابراین، درک بهتر علل کندی عملکرد روده و شناسایی راهکارهایی برای بازگرداندن هضم طبیعی به حالت عادی، از اهمیت بالایی برخوردار است.
فعالیت بدنی یکی از ساده‌ترین و رایج‌ترین توصیه‌ها برای رفع یبوست به شمار می‌رود. افرادی که تحرک بیشتری دارند معمولاً از عملکرد روده‌ای سالم‌تری برخوردارند، در حالی که بی‌تحرکی طولانی‌مدت اغلب با کندی هضم همراه است. با این حال، دلیل دقیق تأثیر مثبت تحرک هنوز به‌طور کامل مشخص نشده است. درک این تغییرات سریع می‌تواند توضیح دهد که چرا حتی یک پیاده‌روی نسبتاً کوتاه ممکن است به تحریک عملکرد روده کمک کند.
پژوهشگران دانشگاه علوم بهداشت فوجیتا در ژاپن تصمیم گرفتند بررسی کنند که فعالیت بدنی با چه سرعتی می‌تواند بر تحرک روده در بزرگسالان سالم تأثیر بگذارد. این تیم در مطالعه خود، از «صداهای روده» به عنوان روشی غیرتهاجمی برای پایش فعالیت روده استفاده کردند. صداهای روده در اثر حرکت گاز و مایعات در طول روده ایجاد می‌شوند. از آنجا که این حرکات با انقباضاتی مرتبط هستند که محتویات دستگاه گوارش را در طول روده به جلو می‌رانند، این صداها می‌توانند سرنخ‌هایی درباره تحرک روده به دست دهند.
پژوهشگران با ثبت این صداها پیش و پس از ورزش، توانستند بررسی کنند که دستگاه گوارش با چه سرعتی به پیاده‌روی واکنش نشان می‌دهد. این مطالعه شامل ۲۱ فرد جوان و سالم بود. در آغاز آزمایش، هر شرکت‌کننده در حالت استراحت دراز کشید و پژوهشگران با استفاده از گوشی پزشکی الکترونیکی و نرم‌افزار پیشرفته پردازش سیگنال، یک دقیقه از صدای پایه روده را ثبت کردند. سپس شرکت‌کنندگان به مدت ۲۰ دقیقه با سرعتی راحت و دلخواه روی تردمیل راه رفتند. پس از پیاده‌روی، آن‌ها دوباره دراز کشیدند و پژوهشگران در طول ۱۵ دقیقه بعدی، صداهای روده را در چندین نوبت ثبت کردند.
تنها یک تا دو دقیقه پس از پایان پیاده‌روی، دامنه صداهای روده تقریباً دو برابر شد، این صداها در بخش بسیار بزرگ‌تری از زمان ثبت شنیده می‌شدند و تعداد صداهای مجزا در هر دقیقه نیز افزایش یافت. این اثر دیری نپایید و میزان افزایش‌ها ظرف دو تا سه دقیقه کاهش یافت. با این حال، سرعت واکنش نشان داد که حتی فعالیت سبک نیز می‌تواند موجب افزایش فوری و قابل‌اندازه‌گیری در تحرک روده شود.
پروفسور «یوهی اوتاکا»، نویسنده ارشد این مطالعه، می‌گوید: «پیاده‌روی می‌تواند ابزاری مؤثر و فوری برای تحریک عملکرد روده باشد. این یافته‌ها همچنین به مکانیسم‌های احتمالی زیربنایی اشاره دارند؛ مکانیسم‌هایی نظیر تغییر در فعالیت سیستم عصبی خودمختار یا رفلکس‌هایی که در اثر نوسانات طبیعی بدن هنگام حرکت ایجاد می‌شوند.» سیستم عصبی خودمختار به تنظیم بسیاری از عملکردهای خودکار بدن، از جمله گوارش، کمک می‌کند. حرکت فیزیکی ناشی از پیاده‌روی نیز می‌تواند با تحریک رفلکس‌هایی که روده را به فعالیت بیشتر وامی‌دارند، در این فرایند نقش داشته باشد. این نتایج همچنین بر پیامی کلی‌تر درباره سلامت دستگاه گوارش تأکید دارند: حتی فعالیت بدنی نسبتاً سبک نیز ممکن است بسیار زودتر از آنچه پیش‌تر تصور می‌شد، بر روده تأثیر بگذارد.
