موسیقی، ملودی زندگی

قلب ساکن را صدایی می باید تا به جوش و خروشش بکشاند و دورش سازد از زندگی خالی و متروکه ی ذهن. باید در این وانفسایِ زندگی، چیزی باشد تا تو را از بیابانِ خشکِ دلخوشی، بکشاند به زیرِ شُرشُرِ باران و صدای آواز چکاوک، تو را سوار بر بال ذهن، ببرد به عالمِ خیال و زندگی بخشد به همه ی تار و پود هستی، این فرار طبیعی حاصل نمی شود الی به موسیقی، به تنها حقیقت موجود. موسیقی عاطفه ی ما را لمس می‌کند آن گاه که گفتار پایان می یابد … ریشه می کشاند به روح و جان آدمی.
پیمان عسکری؛ صفای وجود را در موسیقی می یابد و برای بیان حال خوش زندگی‌اش جان می‌دهد به نت های سیاه و سفید، تا ملودی حیاتش را زیبا کند.
متولد دوم شهریور سال هزار و سیصد و پنجاه و هشت.
پیمان؛ موسیقی را با پیانو شروع می کندو پس از دو سال پیانو را با روحیات خود عجین نمی یابد.
دل می سپارد به ساز کونگا و پرکاشن و فعالیتش را بصورت خود آموز و بدون استاد شروع می کند و پی در پی سازهای کوبه ای را فرا می گیرد، ازسال هزار و سیصد و هفتاد و هشت درامز رو بطور جدی که پایه و اساس ریتم بین المللی ست را شروع می کند و فعالیتهای متعدد و اجراهای ارگانی و جنگ ها و کنسرت های متعدد را با دوستانی چون محمد علی بهزاد و علیرضا روزگار اجرا می کند. پس از آن بخاطر ڱذران زندگی در رستوران های جزیره ی کیش و شیراز مشغول به کار می شود و در حال حاضر در مجموعه ی رستوران های هفت خوان شیراز مشغول فعالیت می باشد.
پیمان در کنار درامز و پرکاشن داربوکا و جیمبه و سازهای کوبه ای پاپ را با عشق تدریس می کند.