به گزارش پایگاه خبری فرهنگ آفرینان به نقل از هلث دی نیوز، تحقیقات گسترده‌ای در طول دهه‌ها، رابطه واضحی بین انجام منظم فعالیت‌های هوازی و بهبود نتایج قلبی عروقی را نشان داده است. ورزش‌های هوازی، که شامل فعالیت‌هایی مانند پیاده‌روی سریع، دویدن، دوچرخه‌سواری یا شنا می‌شود، به تقویت عضله قلب، کاهش فشار خون، بهبود سطح کلسترول و کمک به تنظیم قند خون کمک می‌کنند. اما سوال این است که چه میزان از این نوع ورزش کافی است؟ انجمن قلب آمریکا و اکثر دستورالعمل‌های بین‌المللی حداقل ۱۵۰ دقیقه ورزش هوازی با شدت متوسط یا ۷۵ دقیقه فعالیت بدنی با شدت بالا در هر هفته را توصیه می‌کنند. شدت متوسط به معنای این است که فرد می‌تواند در حین ورزش صحبت کند اما قادر به آواز خواندن نیست- مانند پیاده‌روی سریع یا دوچرخه‌سواری معمولی. فعالیت‌های شدید، مانند دویدن یا شنای سریع، مکالمه را دشوار می‌سازد.
برای دستیابی به مزایای بیشتر، از جمله کاهش بیشتر خطرات و مدیریت وزن، توصیه می‌شود که این مقادیر دو برابر شوند- ۳۰۰ دقیقه فعالیت متوسط یا ۱۵۰ دقیقه فعالیت شدید در هفته. با این حال، فقط اعداد اهمیت ندارند. نظم و پایداری نیز از اهمیت بالایی برخوردارند. برای بسیاری از افراد، تداوم بر شدت غلبه دارد. تقسیم تمرینات در طول هفته (به عنوان مثال، ۳۰ دقیقه، پنج بار در هفته) ممکن است نسبت به فشرده کردن تمام فعالیت‌ها در یک یا دو جلسه، به ویژه برای افرادی که تازه به برنامه تمرینی خود شروع کرده‌اند، ارجحیت داشته باشد. تلاش برای انجام بیش از حد تمرینات در یک زمان می‌تواند خطر آسیب‌دیدگی را افزایش دهد، در حالی که تقسیم تمرینات می‌تواند به بهبود تداوم و افزایش ایمن‌تر فعالیت کمک کند. حتی دوره‌های کوتاه فعالیت که در طول هفته جمع‌آوری شوند، می‌توانند مفید باشند.
نکته کلیدی این است که بیشترین دستاوردهای سلامتی زمانی حاصل می‌شود که فردی که کم‌تحرک است، به انجام فعالیت‌های متوسط بپردازد. برای افرادی که در حال حاضر ورزش کمی انجام می‌دهند یا اصلاً ورزش نمی‌کنند، شروع به حرکت بیشتر- مانند بالا رفتن از پله‌ها، راه رفتن در حین تماس‌های تلفنی یا پارک کردن در فاصله‌ای دورتر از محل کار- می‌تواند مزایای قابل توجهی برای قلب و عروق به همراه داشته باشد. با بهبود تناسب اندام، افزایش تدریجی زمان و شدت تمرین بسیار مهم است. یک تصور غلط رایج این است که تنها ورزش‌های با شدت بالا نتیجه‌بخش هستند. در واقع، فعالیت‌های هوازی با شدت متوسط نیز حفاظت قابل توجهی در برابر بیماری‌های قلبی فراهم می‌آورند. با این حال، برای افرادی که از تمرینات شدید لذت می‌برند و می‌توانند آن را تحمل کنند، ممکن است مزایای بیشتری وجود داشته باشد.
همچنین توصیه‌های شخصی‌سازی شده اهمیت زیادی دارد. افرادی که به بیماری‌های مزمن مبتلا هستند، کسانی که در حال بهبودی از بیماری یا جراحی هستند، یا افرادی که عوامل خطر خاصی دارند، باید قبل از آغاز یک برنامه ورزشی جدید با پزشک خود مشورت کنند. یک رویکرد متناسب، ایمنی را تضمین کرده و مزایا را به حداکثر می‌رساند. به طور خلاصه، در حالی که ۱۵۰ دقیقه فعالیت هوازی متوسط در هفته یک هدف مشخص است، هر حرکتی بهتر از هیچ حرکتی است و انجام بیشتر از آن می‌تواند حتی بهتر باشد. مهم‌ترین گام این است که فعالیت بدنی را به بخشی منظم و لذت‌بخش از زندگی روزمره تبدیل کنید.
