
زینب موسوی
و این جاست که میتوان بدون هیچگـونـه سروصدایی،
بدون هیچ خیالی، بدون هیچ همهمهای، با روح خود آرام قدم زد،
در میان صحرای خشکی که فقط صدای زوزۀ بادی به گوش میرسد که به گیاه خشکیدۀ گزی میخورد،
آری…
درمیان کویر هیچ گونه آشوبی از جهان، هیچ خبری از روح افسرده، هیچ خبری از غم و اندوه، هیچ زبانی برای دروغ و غیبت نیست،
و اینجـاست که میتوان آرام زیست حـتی آرامتر از مردن.














