فاطمه فرمنش در گفت‌وگو با پایگاه خبری فرهنگ آفرینان به نقل از خبرنگار مهر، به بیان داستان ورود خود به حرفه پرستاری پرداخت و اظهار داشت: در زمان انتخاب رشته کنکور، به دلیل آشنایی با رشته پرستاری و اینکه بستگانم در این حرفه فعالیت داشتند، این رشته را برگزیدم. این پرستار در بخش سرطان‌های بیمارستان اطفال مشهد با اشاره به اینکه از سال ۸۷ در نیشابور مشغول به کار بوده است، افزود: روز اول ورود به بیمارستان تجربه خوبی بود و به دلیل آشنایی قبلی با محیط کار، احساس راحتی می‌کردم. سال اول که طرح ما در حوزه کودکان قرار گرفت، به‌طور تصادفی و با خواست قلبی در این بخش ماندیم.
وی با تأکید بر اینکه در حال حاضر به هیچ‌کس توصیه نمی‌کند که وارد حرفه پرستاری شود، گفت: نسبت به زحمتی که می‌کشیم، مزایای این حرفه بسیار کمتر از کاری است که انجام می‌دهیم و به دلیل فشار کاری، این رشته را به کسی توصیه نمی‌کنم.
فرمنش تصریح کرد که بخش عمده‌ای از بیماران این بخش را کودکان مبتلا به سرطان تشکیل می‌دهند و افزود: وقتی وارد این بیمارستان می‌شوید، تمام آنچه که وجود دارد، سختی است، اما زمانی که بیماران حالشان بهتر می‌شود، این لحظات برای ما خاطره‌انگیز می‌گردد. این پرستار به خاطره‌ای از این بخش اشاره کرد و گفت: چندی پیش دختری نوجوان با حال بسیار بد بستری بود که همگی از بهبودی او قطع امید کرده بودیم، اما خدا را شکر حالش بهتر شد. این نوجوان به جای آنکه ما او را خوشحال کنیم، خودش ما را خوشحال می‌کرد؛ برای هر پرستار نامه می‌نوشت و کادوهای کوچکی تهیه می‌کرد. در نهایت با حال خوب ترخیص شد و امیدواریم دیگر به این بیمارستان برنگردد.
وی در توصیه‌ای به مردم درباره جایگاه پرستاران گفت: پرستاری رشته بسیار سختی است و تنها خواسته ما این است که مردم کمی با ما کنار بیایند و تصور نکنند که کارهای بیشتری از توان خود را انجام می‌دهیم. فرمنش در ادامه درباره شیفت‌های طولانی و مطالبات پرستاران افزود: اگر فشار کاری کمتر شود، تأثیر واضحی خواهد داشت. وقتی آدم بیرون می‌بیند که کارهای بسیار پیش‌پاافتاده‌ای مانند کارهای آرایشی و ناخن، درآمدی بسیار بالاتر دارد، در حالی که ما چهار سال درس خوانده‌ایم و سختی‌های زیادی کشیده‌ایم، ناامید می‌شود؛ زیرا درآمد یک روز آنها را در طول یک ماه به دست می‌آوریم.
