مهدی صدیقیان – پژوهشگر مطالعات فرهنگی
۲۹ مهر در برخی تقویم‌های مناسبتی ایران به‌عنوان روز ملی کوهنورد شناخته می‌شود؛ فرصتی برای توجه به ورزشی که در کنار آمادگی جسمانی و توانایی‌های فردی، به شناخت طبیعت، مسئولیت‌پذیری و رعایت اصول ایمنی نیاز دارد. کوهنوردی تنها رسیدن به قله نیست، بلکه تجربه‌ای است که در آن تصمیم‌گیری درست، شناخت محدودیت‌های فردی و احترام به محیط‌زیست اهمیت ویژه‌ای دارد.
ایران با برخورداری از رشته‌کوه‌های گسترده، از البرز و زاگرس تا ارتفاعات مناطق مرکزی و شرقی، ظرفیت قابل توجهی برای فعالیت‌های کوهنوردی و طبیعت‌گردی دارد. این تنوع طبیعی، کوهستان را به بخشی از هویت جغرافیایی و فرهنگی کشور تبدیل کرده است؛ فضایی که هم امکان ورزش و تفریح فراهم می‌کند و هم نیازمند حفاظت و مدیریت مسئولانه است.
کوهنوردی و سلامت جسم و روان
فعالیت در مسیرهای کوهستانی می‌تواند به افزایش استقامت قلبی‌ـ‌عروقی، تقویت عضلات و بهبود توان حرکتی کمک کند. حضور در طبیعت همچنین برای بسیاری از افراد فرصتی برای فاصله گرفتن از فشارهای روزمره و تجربه آرامش بیشتر فراهم می‌آورد.
با این حال، کوهنوردی با فعالیت‌های بدنی معمول تفاوت‌هایی دارد. تغییرات ناگهانی آب‌وهوا، شیب مسیر، ارتفاع، کمبود آب و خستگی می‌توانند شرایطی پیش‌بینی‌نشده ایجاد کنند. از همین رو، تناسب مسیر با توان جسمی، آمادگی قبلی و شناخت شرایط محیطی، بخش جدایی‌ناپذیر این ورزش است.
کوهنوردی ایمن به معنای نادیده گرفتن خطر نیست؛ بلکه به معنای شناخت خطرها و آمادگی برای مدیریت آن‌هاست. همراه داشتن تجهیزات مناسب، بررسی پیش‌بینی هوا، اطلاع دادن مسیر و زمان بازگشت به دیگران و پرهیز از صعودهای فراتر از توان گروه، از اصول پایه این فعالیت به شمار می‌روند.
مسئولیت‌پذیری در برابر طبیعت
افزایش حضور گردشگران و کوهنوردان در مناطق طبیعی، در کنار فرصت‌های اقتصادی و اجتماعی، مسئولیت حفاظت از این محیط‌ها را نیز بیشتر می‌کند. رها کردن زباله، آسیب به پوشش گیاهی، ایجاد آتش در محل‌های نامناسب و تخریب زیستگاه جانوران می‌تواند آثار طولانی‌مدتی بر اکوسیستم‌های کوهستانی داشته باشد.
رعایت اصل بازگرداندن زباله‌ها، استفاده از مسیرهای مشخص، پرهیز از برداشت گیاهان و احترام به حیات‌وحش، از اقداماتی است که هر فرد می‌تواند در حفاظت از کوهستان انجام دهد. طبیعت، فضای اختصاصی یک گروه یا نسل نیست؛ میراثی مشترک است که حفظ آن به رفتار مسئولانه همه بازدیدکنندگان وابسته است.
آموزش؛ پایه توسعه کوهنوردی ایمن
گسترش فرهنگ کوهنوردی تنها با معرفی مسیرهای تازه یا افزایش تعداد صعودها محقق نمی‌شود. آموزش مهارت‌های پایه، کمک‌های اولیه، جهت‌یابی، شناخت علائم خطر ارتفاع و آشنایی با تجهیزات ضروری، نقش مهمی در کاهش حوادث دارد.
همچنین باید میان کوهنوردی تفریحی، پیمایش‌های طولانی و صعودهای فنی تفاوت قائل شد. هر کدام از این فعالیت‌ها به سطح متفاوتی از آمادگی و دانش نیاز دارند و انتخاب مسیر باید بر اساس تجربه و توان واقعی افراد صورت گیرد، نه صرفاً شهرت قله یا انگیزه ثبت یک رکورد.
روز ملی کوهنورد فرصتی برای قدردانی از کوهنوردان، مربیان، راهنمایان و نیروهای امدادی است؛ افرادی که در ترویج این فعالیت و مدیریت خطرهای آن نقش دارند. در کنار این قدردانی، توجه به زیرساخت‌های ایمنی، آموزش عمومی و حفاظت از محیط‌های کوهستانی نیز ضروری است.
ارزش یک صعود تنها به رسیدن به قله نیست؛ انتخاب آگاهانه، رعایت ایمنی و بازگشت سالم نیز بخشی از موفقیت است. کوهنوردی زمانی به فرهنگی پایدار تبدیل می‌شود که احترام به طبیعت و مسئولیت در برابر جان انسان‌ها، هم‌پای علاقه به صعود رشد کند.
