به گزارش پایگاه خبری فرهنگ آفرینان به نقل از هلث دی نیوز، پژوهشگران به تازگی اعلام کردند که افرادی که دچار افت کیفیت صدا (تغییر در زیر و بمی، وضوح یا بلندی صدا) هستند و مشکل کم‌شنوایی ندارند، با خطر ۵۸ درصدی بیشتری برای ابتلا به اختلال شناختی و زوال عقل مواجه‌اند. نتایج این تحقیق نشان داد که در صورتی که افراد به طور همزمان با مشکلات صدا و کم‌شنوایی روبرو باشند، این خطر بیش از دو برابر افزایش می‌یابد.
دکتر «رابرت ساتالوف»، پژوهشگر ارشد و رئیس دانشکده پزشکی دانشگاه درکسل در فیلادلفیا، در یک بیانیه خبری اظهار داشت: «اختلالات صدا ممکن است نشانه‌ای زودهنگام و قوی‌تر برای زوال شناختی نسبت به کم‌شنوایی صرف باشند.» او افزود: «ما قوی‌ترین ارتباط را با زوال عقل در میان بیمارانی مشاهده کردیم که به طور همزمان دچار اختلال صدا و کم‌شنوایی بودند. اما نکته مهم این است که دریافتیم افراد دارای اختلال صدا (بدون کم‌شنوایی) نیز در مقایسه با بیمارانی که تنها دچار کم‌شنوایی هستند، در معرض خطر بیشتری قرار دارند.»
پژوهشگران همچنین خاطرنشان کردند که پیش از این، کم‌شنوایی به عنوان عاملی خطرساز برای زوال عقل شناسایی شده بود و تحقیقات نشان می‌دهند که احتمال زوال مغز در افرادی که از سمعک استفاده می‌کنند، کمتر از کسانی است که از آن استفاده نمی‌کنند. با این حال، تیم پژوهشی به این نکته اشاره کرد که سایر بیماری‌های تحلیل‌برنده مغز مانند پارکینسون نیز می‌توانند باعث تغییرات صدا شوند و احتمال داد که اختلالات صدا نیز با زوال عقل مرتبط باشند.
محققان بیان کردند که بین ۷۵ تا ۹۰ درصد از بیماران مبتلا به پارکینسون، پیش از شروع بیماری یا در طول دوره آن، دچار افت کیفیت صدا و اختلال در تکلم (نامفهوم شدن کلام) می‌شوند. در این مطالعه جدید، پژوهشگران داده‌های مربوط به بیش از ۸۳۳ هزار بیمار ۵۰ ساله و بالاتر را بررسی کردند و وضعیت سلامت مغز افراد دارای تشخیص اختلال صدا را با کسانی که چنین تشخیصی نداشتند، مقایسه کردند. نتایج نشان داد که افرادی که دچار اختلال صدا بودند، ظرف یک سال پس از تشخیص این مشکل، با خطر بیشتری برای زوال مغز مواجه شدند.
همچنین پژوهشگران دریافتند که کم‌شنوایی به تنهایی با افزایش ۲۷ درصدی خطر زوال شناختی مرتبط است؛ یافته‌ای که ارتباط پیش‌تر گزارش‌شده میان کم‌شنوایی و زوال عقل را تأیید می‌کند. این مطالعه نشان داد که افرادی که همزمان دچار کم‌شنوایی و مشکلات صدا بودند، با بیش از دو برابر خطر زوال مغز روبرو بودند. این افراد همچنین مسن‌تر بودند و نرخ بالاتری از سایر مشکلات سلامتی مانند فشار خون بالا، بیماری قلبی و دیابت نوع ۲ داشتند.
ساتالوف گفت: «اگر دچار اختلال صوتی باشید که بر کیفیت صدای شما تأثیر می‌گذارد، یا هنگام صحبت کردن یا آواز خواندن احساس درد می‌کنید، طبیعی است که کمتر در فعالیت‌های اجتماعیِ تقویت‌کننده عملکرد مغز یا سایر فعالیت‌های تعاملی مشارکت کنید. ما این وضعیت را پیش‌تر در بیماران مبتلا به پارکینسون مشاهده کرده‌ایم؛ بیماری‌ای که در آن اختلالات صوتی اغلب پیش از سایر علائم جسمانی بیماری بروز می‌کنند.»
محققان همچنین اظهار داشتند که ممکن است اختلالات صوتی تحت تأثیر همان فرآیندهای بیولوژیکی قرار داشته باشند که بعدها منجر به افت توانایی‌های شناختی می‌شوند؛ در اینجا نیز بیماری پارکینسون نمونه مقایسه‌ای مناسبی محسوب می‌شود. ساتالوف توصیه کرد که افرادی که متوجه تغییراتی در گفتار یا صدای خود می‌شوند، باید به پزشک مراجعه کنند. او افزود: «برای بسیاری از این بیماران، گفتگو با متخصص گوش، حلق و بینی می‌تواند مفید باشد؛ چرا که این متخصص می‌تواند هماهنگی‌های لازم برای ارزیابی شناختی را انجام دهد تا به بیمار در تدوین یک برنامه مراقبتی مناسب کمک شود.»
