شاهین کمیلی اصل – پایگاه خبری فرهنگ آفرینان
سیروس حسن پور کارگردان با دانش و هنرمند با اصالت ایرانی و بازیگر سینمای کودک و نوجوان ایرانی انسانی صادق و صمیمی است.
او دارای تجربه های ارزنده و گرانسنگی ست و از همین رو در یک کارگاه سه ساعته با مخاطبان خود روبرو شد.
سیروس حسن پور در ابتدا به ذکر خاطره ای از زندگی خود پرداخت و گفت:
یکی از اتفاقات خوبی که در زندگی من رخ داد این بود که از ۷ سالگی در سینما بودم و همه چیز از یک زمین فوتبال خاکی در غرب تهران شروع شد. یک روز ماشین کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان برای فیلمبرداری و انتخاب بازیگر کودک و نوجوان به زمین فوتبال آمده بود و در آن ماشین بهرام بیضایی به همراه ایرج رامین‌فر بودند که برای ساخت فیلم «عمو سیبیلو» به دنبال بازیگر کودک و نوجوان می‌گشتند . برخلاف مخالفت برادرم و به خاطر شیطنت‌ها و اصرار من، پنهانی سر فیلمبرداری برای تمرین رفتم که در نهایت برای نقش شیپورچی انتخاب شدم و این گونه بود که وارد سینما شدم.
پس از «عمو سیبیلو» برای بازی در فیلم «زنگ تفریح» ساخته عباس کیارستمی انتخاب شدم ؛ در این فیلم رضا بابک دستیار زنده یاد کیارستمی بود. این دو فیلم که هردو مربوط به سینمای کودک بودند، اولین تجربه‌های من در سینما بودند و پس از آن در فیلم‌های «رگبار» و «سفر» ساخته بهرام بیضایی حضور پیدا کردم. فیلم «سفر» برای من تجربه جدیدی بود زیرا به مدت دو هفته به توصیه بیضایی با واروژ کریم مسیحی که دستیار او در این فیلم بود، تمرین کردیم.
وی اظهار داشت:
بعد از چند فیلم در مجموعه «سطان صاحبقران» ساخته مرحوم علی حاتمی نیز بازی کردم و در آنجا نقش پسر میرزا رضا کرمانی را داشتم. یادم می‌آید در صحنه‌ای از فیلم میرزا آقاخان نوری که قرار بود از من بپرسد که «پدرت کجا رفته » به آرامی سیلی‌ای در گوش من زد و من اشک از چشمانم جاری شد و دیالوگ‌هایم را گفتم ؛ آن پلان بسیار باورپذیر شد در حالیکه علی حاتمی به عنوان کارگردان چنین چیزی را نخواسته بود اما با این حال با استقبال روبرو شد.
حسن‌پور درباره ادامه تحصیل خود گفت:
در کنکور سال ۶۱ در اولین دوره «مرکز اسلامی آموزش فیلمسازی» پذیرفته شدم و کار سینما را به صورت آکادمیک و عملی یاد گرفتم و بعد از فارغ‌التحصیلی علی رغم ارتباطات و دوستی که با کارگردان‌هایی مانند کیارستمی، بیضایی و حاتمی داشتم تصمیم گرفتم جذب کار عملی شوم و روی پای خودم بایستم.
بعد از همکاری در فیلم «سمفونی صحرا»، دستیار دوم ابراهیم حاتمی‌کیا در فیلم «دیده بان» شدم و با اینکه یک فیلم جنگی با فیلمنامه سخت بود اما برایم بسیار لذتبخش بود چرا که همه آنچه در سینما آموخته بودم را تجربه می‌کردم.
حسن‌پور معتقد است برای فیلمسازی عجله نباید کرد.او می گوید:
یا فیلم نسازیم و اگر کاری را شروع می‌کنیم برایمان فرقی نداشته باشد که کلیپ ، فیلم کوتاه یا سینمایی باشد ؛ باید کار خوب و دلچسبی ارائه بدهیم.
این بازیگر ادامه داد:
تلویزیون و سینما برایم تفاوتی نداشت و بعد از مدتی احساس کردم کارها برایم تکراری شده و خودم می‌توانم سر فیلمبرداری بروم و پلان بگیرم. درخلال تصمیم برای ساخت فیلم اول دو کار درجه یک برای دستیاری پیشنهاد شد اما به دلیل تصمیمی که گرفته بودم آنها را قبول نکردم. در دوران دستیاری با کارگردانی کار کردم که همه می‌گفتند تجربه تو از او بیشتر است اما برایم مهم نبود و با عشق به او کمک کردم. معتقدم در سینما و تلویزیون اگر فیلم کوتاهی که ساخته‌اید دیده شود، همان کار تبدیل به پلی برای کارهای بعدی شما خواهد شد. با توجه به اینکه از کودکی در فیلم کودک بازی کرده بودم احساس کردم به این نوع سینما علاقه‌مندم و همان زمان فیلمنامه ۱۳ قسمتی «لک‌لک‌ها بر بام» به من پیشنهاد شد. این رمان کودکانه و و دلنشین را خوانده بودم و بسیار خوشحال بودم و خدا شکر می‌کردم که چنین فرصت فوق‌العاده‌ای در اختیار من قرار گرفته است.
کارگردان فیلم «رضایتنامه» به اهمیت به دوست داشتن سینما اشاره کرد و گفت:
در فیلمسازی فیلمی که می‌سازید را باید دوست داشته باشید. به عنوان مثال، خود من از قصه «رضایتنامه» در مجموعه داستان تنور که نوشته هوشنگ مرادی کرمانی بود، خوشم آمد. بسیاری از همکاران، داستان «رضایتنامه» را سخت‌ترین قصه این مجموعه رمان می‌دانستند اما با این حال تصمیم گرفتم فیلم آن را بسازم.
حسن پور در باره فیلم کوتاهش «کلاس اول» با فیلمنامه مجید مجیدی بود گفت:
آن فیلم به خاطر حضور یک گربه و پیرزن نابازیگر کار بسیار سختی بود اما خوشبختانه بسیار مورد توجه قرار گرفت. در مورد گویش محلی و ارتباط با مردم شهرستان ها تجربه ای دارم و آن اینکه اگر روزی خواستید فیلمی در شهرستان بسازید سراغ شهری بروید که با گویش آن آشنایی دارید زیرا در این صورت شانس موفقیت شما در آن فیلم به واسطه ایجاد ارتباط صمیمی با بازیگران و اعتماد همه اهالی بیشتر خواهد شد.
سیروس حسن پور در پایان به هنر بازی گرفتن از بازیگران کودک و نوجوان اشاره کرد و از لذت حضور در سینما سخن گفت.
این برنامه با استقبال علاقمندان سینما و بازیگری روبرو شد.
