موسا رضوی، کارگردان فیلم کوتاه «قوها ایستاده می‌خوابند»، در گفتگویی با پایگاه خبری فرهنگ آفرینان به نقل از خبرنگار مهر، درباره ایده اولیه این اثر اظهار داشت: ایده اصلی این فیلم از یک لوکیشن خاص نشأت گرفت. از آنجا که این فیلم به‌طور کامل به‌صورت مستقل تولید شده و هیچ نهاد مالی در فرآیند ساخت آن دخالت نداشته است، استفاده از این لوکیشن برای من از اهمیت بالایی برخوردار بود. به همین دلیل، مدت زمان زیادی را به تفکر درباره آن اختصاص دادم و در نهایت داستان را بر اساس ویژگی‌های آن فضا نوشتم.
وی در ادامه به ویژگی‌های لوکیشن فیلم اشاره کرد و گفت: لوکیشن فیلم کوتاه «قوها ایستاده می‌خوابند» یک کارگاه تولید اسباب‌بازی‌های فکری است. تصمیم گرفتم داستان را در این فضا روایت کنم و به این ترتیب، ایده اولیه به شکل داستان فیلم شکل گرفت.
این فیلمساز درباره داستان فیلمش خاطرنشان کرد: داستان درباره مادری مجرد است که با پسرش زندگی می‌کند، اما فاقد سرپناه است. دلیل بی‌خانمانی او در روایت چندان اهمیت ندارد؛ زیرا با افرادی از این دست در جامعه به‌وفور مواجه می‌شویم. این زن در تلاش است تا مکانی برای سکونت خود و فرزندش پیدا کند و در این مسیر به جستجوی کار می‌پردازد تا اینکه در یک کارگاه مشغول به کار می‌شود. او متوجه می‌شود که شرایط کارگاه به‌گونه‌ای است که می‌تواند به‌صورت پنهانی در انبار آن زندگی کند یا حداقل شب‌ها به همراه فرزندش در آنجا بخوابد. بنابراین، تلاش می‌کند از این موقعیت بهره‌برداری کرده و شرایطی برای ماندن مخفیانه در کارگاه فراهم کند.
این فیلمساز در خصوص رویکرد خود به شخصیت زن در فیلم بیان کرد: به دلیل شرایط خانوادگی و محیطی که در آن بزرگ شده‌ام، تا حدودی با این گروه از افراد و شرایط زندگی، دغدغه‌ها و افکار آنها آشنا هستم. از سوی دیگر، ویژگی‌های آن کارگاه از نظر دراماتیک برای من حائز اهمیت بود و می‌خواستم موقعیتی خلق کنم که علاوه بر برخورداری از ظرفیت‌های داستانی، ابعاد مختلف زندگی چنین افرادی را نیز به تصویر بکشد.
وی ادامه داد: در ابتدا به این فکر می‌کردم که شخصیت اصلی فیلم مرد باشد، اما به این نتیجه رسیدم که با چنین انتخابی، استحکام دراماتیک داستان به اندازه‌ای که می‌خواستم شکل نمی‌گیرد. به همین دلیل، ترجیح دادم شخصیت اصلی یک زن باشد. همچنین تصور می‌کردم برای شکل‌گیری موقعیت مورد نظر و نمایش تلاش و جسارت این شخصیت، بهتر است فرزندی نیز همراه او باشد. در نهایت، شخصیت اصلی فیلم به زنی تبدیل شد که به همراه فرزندش برای بهبود شرایط زندگی خود تلاش می‌کند.
رضوی درباره حضورش در جشنواره فیلم کوتاه تهران گفت: سال‌هاست که در عرصه فیلمسازی فعالیت می‌کنم. فعالیت خود را از سال ۱۳۷۸ در انجمن سینمای جوانان اصفهان آغاز کردم و نخستین فیلمم را به‌صورت تجربی ساختم. پس از آن به تهران آمدم و در آژانس‌های تبلیغاتی مشغول به کار شدم. فعالیت حرفه‌ای‌ام را با تدوین آغاز کردم، سپس به ساخت تیزر پرداختم و پس از آن چند فیلم کوتاه تجربی دیگر ساختم. با این حال، حضور در جشنواره فیلم کوتاه تهران، نخستین تجربه من به‌عنوان فیلمساز در یک جشنواره مهم سینمایی است. از این اتفاق بسیار خوشحالم و حضور در چنین رویدادی برایم انگیزه‌بخش است، چراکه می‌توانم مسیر فیلمسازی را با انگیزه بیشتری ادامه دهم.
وی تصریح کرد: به‌عنوان فیلمسازی که مسیر دشواری را برای رسیدن به این مرحله طی کرده است، معتقدم یکی از نیازهای اولیه فیلمسازان، امکان ارتباط با تهیه‌کنندگان، سرمایه‌گذاران و افرادی است که به حوزه تولید فیلم کوتاه علاقه‌مند هستند. جشنواره می‌تواند بستری فراهم کند تا فیلمسازان ایده‌های خود را مطرح کنند، با افراد فعال در این حوزه آشنا شوند و زمینه تولید آثار بعدی خود را فراهم کنند. فیلمنامه فیلم کوتاه بعدی‌ام را حدود یک تا دو سال پیش آماده کرده‌ام و ساخت آن برایم اهمیت زیادی دارد. امیدوارم بتوانم از فرصت حضور در جشنواره برای معرفی این فیلمنامه و فراهم کردن شرایط تولید آن استفاده کنم.
رضوی در پایان با اشاره به اهمیت اکران فیلم کوتاه گفت: یکی از مهم‌ترین اتفاقاتی که هر فیلمسازی می‌تواند تجربه کند، تماشای اثر خود روی پرده سینما در کنار مخاطبان است. در حال حاضر این فرصت برای من فراهم شده است که فیلمم را در جشنواره همراه با دیگر تماشاگران و علاقه‌مندان سینما روی پرده ببینم. به نظرم این تجربه یکی از ارزشمندترین دستاوردهایی است که یک فیلمساز می‌تواند از نمایش اثرش به دست آورد.
