به گزارش پایگاه خبری فرهنگ آفرینان به نقل از مدیسن نت، پژوهشگران به تازگی اعلام کردند که احساس تنهایی و انزوا می‌تواند به سلامت جسمی و روانی افراد آسیب برساند، حتی اگر آن‌ها به عادات سالم پایبند باشند. بر اساس گفته‌های محققان، این دو وضعیت از یکدیگر متمایز هستند. انزوای اجتماعی به معنای داشتن روابط محدود یا تماس کم با دیگران است، در حالی که تنهایی احساسی ناخوشایند ناشی از فقدان ارتباطات معنادار به شمار می‌آید. به عبارت دیگر، ممکن است افراد از نظر اجتماعی منزوی باشند اما احساس تنهایی نکنند، به شرطی که نیازهای خود را از همان ارتباطات محدود برآورده کنند.
دکتر «لو چی»، پژوهشگر ارشد این مطالعه و استاد دانشکده بهداشت عمومی و پزشکی دانشگاه تولین در نیواورلئان، اظهار داشت: «به‌طور کلی، این پژوهش نشان داد که انزوای اجتماعی و تنهایی می‌توانند تأثیر قابل توجهی بر امید به زندگی بدون بیماری داشته باشند.» دکتر چی در یک بیانیه خبری افزود: «این تأثیر شامل هر دو نوع بیماری‌های جسمی و روانی می‌شود.» محققان وضعیت بیش از ۲۷۷ هزار نفر در بازه سنی ۴۰ تا ۶۹ سال را مورد بررسی قرار دادند؛ افرادی که در آغاز مطالعه، فاقد هفت مشکل عمده سلامتی شامل دیابت، بیماری قلبی، بیماری ریوی، زوال عقل، سرطان، افسردگی و اضطراب بودند.
تیم پژوهشی تأثیر تنهایی و انزوای اجتماعی را بر تعداد سال‌های زندگی بدون بیماری، با در نظر گرفتن سن ۵۰ سالگی به عنوان نقطه مرجع، مورد ارزیابی قرار داد. نتایج نشان داد که زنانی که همزمان دچار تنهایی و انزوای اجتماعی بودند، به‌طور میانگین ۲.۴ سال کمتر بدون مشکلات جسمی زندگی کردند، در حالی که این رقم برای مردان ۱.۷ سال کمتر بود. وضعیت سلامت روان نیز آسیب بیشتری دید؛ به‌طوری که زنان حدود ۳.۷ سال و مردان ۵.۸ سال کمتر، زندگی بدون اختلالات روانی را تجربه کردند.
چی گفت: «این موضوع به تفاوت‌های جنسیتی بین زن و مرد مربوط می‌شود. تحقیقات ما نشان داد که مردان بیشتر مستعد ابتلا به تنهایی هستند. همچنین می‌دانیم که زنان به طور کلی عمر بیشتری دارند. در مورد برخی بیماری‌ها، مزایای جنسیتی وجود دارد.» نکته قابل توجه این است که سبک زندگی سالم‌تر شامل رژیم غذایی مناسب، ورزش، خواب کافی و عدم استعمال سیگار، از کاهش سال‌های بدون بیماری مرتبط با انزوای اجتماعی جلوگیری کرد، اما تأثیر چندانی بر کاهش خطرات سلامتی ناشی از تنهایی نداشت.
چی نتیجه‌گیری کرد: «این یافته‌ها برای من تعجب‌آور نبود. مطالعات قبلی نشان داده‌اند که انزوای اجتماعی و تنهایی با مرگ و میر، به ویژه مرگ و میر زودرس، مرتبط هستند و این مطالعه شواهد بیشتری را ارائه می‌دهد.»
