ایران من لیلای من

ایران من لیلای من، ای مادر زیبای من
خاکت چو سورمه دلبرا، بر دیده ای رعنای من

ایرج منم ایران تویی،تورج نی ام توران نی ای
مجنون منم لیلا تویی، ای مسکن و ماوای من

کوروش تورا گسترده جان،نامت همیشه جاودان
سیمین تنت شد بسترم، ای فرش چون دیبای من

مرزت جدا سازد تو را، چون آبروان لیلیم
دریاچه های نیلیت، چون چشم لیلا سای من

دشتت چو پیشانی وی، کوهت مثال گونه ها
بر رخ چه زیبا منظری، ای حور بی همتای من

جنگل تو را چون مژه ها، بر چشم لیلی سایبان
ابر فراز قله ات، چون زلف مه سیمای من

بر تو گزندی کی رسد، تا من رمق دارم به تن
آزرده گردد خاطرت، ای وای من ای وای من

از دشمنت جان بر کنم، فرزند آن آهنگرم
چون شیر با شمشیرخود، ای خور بی پروای من

عشاق عالم را نگر,، مبهوت عشق سیف شد
انگشت حیرت بر دهان، از سوز نی و نای من